۰۹۱۳۶۵۵۵۵۹۰
ادامه مطلب
مرا مي خواستي تا شاعري را بيني روز و شب ديوانه خويش
مرا خواستي تا در همه شب ز هر كس بشنوي افسانه خويش
مرا مي خواستي تا از دل من بر انگيزي نواي بي نوايي
به افسونها دهي هر دم فريبم به دل سختي كني بر من خدايي
مرا مي خواستي تا در غزلها تو را زيبا تر از مهتاب گويم
تنم را در ميان چشمه نور شبان گاهان مهتابي بشويم
مرا مي خواستي تا پيش مردم ترا الهام بخش خويش خوانم
ببال نغمه هاي اسماني به بام آسمانهايت نشانم
مرا خواستي تا از سر ناز ببيني پيش پايت زاريم را
بخواني هر زمان در دفتر من غم شب تا سحر بيداريم را
مرا خواستي اما چه حاصل ، برايت هر چه كردم باز كم بود
مرا روزي رها كردي در اين شهر كه اين قطعه دل درياي من بود
تو را مي خواستم تا در جواني نميرم از غم بي همزباني
غم بي همزباني سوخت جانم چه مي خواهي دگر زين زندگاني
همسفر تا برابر باز بيا براي من
قصه بگو تا كه غزل بشكند از صداي من
ياد گرفته اين نفس از تو كه مي رود ولي
مثل شما نمي زند سر به سكوت نايِ من
بغض نديدن تو را ،بي تو هميشگي ترين
باز چگونه بشكند ،گريه ي بي صداي من
چشم به خون نشسته ام ،گريه نكن نگاه كن
امشب اگر كه ديدي اش حرف بزن به جاي من
خونجگر و شكسته ام ،چشم به در نشسته ام
ديگر اگر نبينمت واي به لحظه هاي من
اگر از ظلمت شب مي ترسي
چلچراغ نگهم را به تو خواهم بخشيد
روشنايي تنم را كه نشان سفرند به تو خواهم بخشيد .
و اگر ترس تو از خويشتن است
من تو را در رگهاي وجودم گم و محو خواهم كرد
هر ذره ذرات وجودم كه پر از خواهش توست ،
من تمامي دل عاشقم را به تو خواهم بخشيد
شب شكست پيمان شكست عهدي شكست
از شكست هر شكستي در دلي دردي نشست
عشق مرد افسانه مرد معشوق مرد
حيف از ان رنجي كه عاشق در پي معشوق برد
بي تو مهتاب شبي باز آن كوچه گذشتم
همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم
شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق ديوانه كه بودم
در نهان خانهء جانم گل ياد تو درخشيد
باغ صد خاطره خنديد ، عطر صد خاطره پيچيد
يادم آمد كه شبي باز از آن كوچه گذشتيم
پر گشوديم و در آن خلوت دل خواسته گشتيم
ساعتي بر لب آن جوي نشستيم
تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت
من همه محو تماشاي نگاهت
شنيدستم كه مجنون دل افكار
چو شد از مردن ليلي خبر دار
گريبان چاك داد با اه و افغان
بشد بر تربت ليلي شتابان
در انجا كودكي ديد ايستاده
به هر سوء چشم حيرت را گشوده
سراغ قبر ليلي را از او جست
همان كودك بخنديد و به او گفت
كه اي مجنون ترا گر عشق بودي
ز من كي اين تمنا مي نمودي
ميان قبرها را جستجو كن
ز هر قبري كمي بر دار و بو كن
ز هر قبري كه بوي عشق بر خاست
يقين دان تربت ليلي همان جاست
هیچ کس با من در این دنیا نبود
هیچ کس مانند من تنها نبود
هیچ کس دردی ز دردم بر نداشت
بلکه دردی نیز بر دردم گذاشت
هیچ کس فکر مرا باور نکرد
خطی از شعری مرا از بر نکرد
هیچ کس معنای آزادی نگفت
در وجودم رد پایش را نجست
هیچ کس آن یار دلخواهم نشد
هیچ کس دمساز و همراهم نشد
هیچ کس جز من چنین مجنون نبود
در کلاس عاشقی دلخون نبود
هیچ کس دردی نکرد از من دوا
جز خدای من خدای من خدا
مرده بودم زنده شدم گریه بدم خنده شدم
دولت عشق آمد و من دولت پاینده شدم
من با نفسهايم نام تو را خواندم
كاش اي هوس بازم با تو نمي ماندم
روزي كه مي گفتي من با تو ميمانم
روزي كه دانـستي من بي تو مي ميرم
روزي كه با عشقت بستي به زنجيرم
بازنــده من بودم اين بوده تقديرم
خوش باوري بودم پيش نگاه تو
هر دم ز چشمانت خواندم كلامي نو
عاشق نبودي تو من عاشقت بودم
در قبله گاه عشق بودي تومعشوقم
ارام و اسوده در خواب خوش بودي
يك لحظه من بي تو هرگز نياسودم
عشق تو چون برگي در دست طوفان بود
دل كندن و رفتن پيش تو اسان بود
روزي به من گفتي ديگر نمي مانم
گفتم كه مي ميرم گفتي كه ميدانم
باور نمي كردم هرگز جدايي را
آن آمدن با عشق اين بي وفايي را
اين بي وفايي را
گاهي وقتا ،وقتي از همه مي برم . وقتي از همه نا اميد مي شم ،
حتي از خودمم بدم مياد
اين چند خط فراز اخر دعاي صباح حضرت امير المومنينه
هر روز صبح علي پيشونيشو رو مهر مي زاره و با خداش اينجوري مي گه
پس ما بايد چي بگيم ؟؟!!!!!!!!!!!!
الهي قلبي مَحْجوب وَ نَفْسي مَعيوبْ
خدايا دلم در پرده و حجاب است و نفسم الوده به عيبها
و عَقلي مَغلوب وَ هَوايي غالِبْ
و عقلم مقلوب به هوا و هواي نفسم بر عقلم مسلط است
وَ طاعَتي قَليل وَ مَعصيَتي كَثيرْ
و طاعت و عبادتم كم و گناهانم بسيار
و لِساني مُقرٌّبِالْذُّنُوبْ
و زبانم به گناهان خود مقرّ و معترف است
فَكَيفَ حيلَتي يا سَتّارَ العُيوبْ
اينك چه چاره توانم كرد اي پنهان كننده ي عيبها
و يا عَلّامَ الغُيوب و يا كاشِفَ الكُرُوب
و اي داناي اسرار غيبها و اي برطرف كننده ي حزن و اندوهها
اِغْفِرذُنوبي كُلَّهابِحُرمَةِ محمدٍ و الِ محمد
از گناهانم تمام در گذر بحرمت مقام محمد و ال محمد
يا غَفّارُِ يا غفّارُ و يا غفّار
اي خداي بخشنده ي بخشنده ي بخشنده
بِرَحْمَتِكَ يا اَرحَمَ الراحمين
بحق رحمتت اي مهربان ترين مهربانان عالم
اي ستاره ها كه امديد در جهان ما
حق زبان تازيانه است
چشم خسته ي تو بسته مي شود
عقده هاي در گلو شكسته مي شود
شبي از پشت يك تنهايي نمناك و باراني تو را با لهجه ي گلهاي نيلوفر صدا كردم
تمام شب براي با طراوت ماندن باغ قشنگ ارزوهايت دعا كردم
پس از يك جستجوي نقره اي در كوچه هاي آبي احساس
تو را از بين گلهايي كه در تنهاييم روييد با حسرت جدا كردم
و تو در پاسخ آبي ترين موج تمناي دلم گفتي
دلم حيران و سر گردان چشماني است رويايي
و من تنها براي ديدن زيبايي آن چشم تو را در دشتي از تنهايي و حسرت رها كردم
همين بود آخرين حرفت
و من بعد از عبور تلخ و غمگينت حريم چشمهايم را به روي اشكي از جنس غروب ساكت و نارنجي خورشيد رها كردم
نمي دانم چرا رفتي نمي دانم چرا شايد خطا كردم
و تو بي انكه فكر غربت چشمان من باشي
نمي دانم كجا تا كي براي چه ولي رفتي
و بعد از رفتنت باران چه معصومانه مي باريد
و بعد از رفتنت يك قلب دريايي ترك برداشت
و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمي خاكستري گم شد
و بعد از رفتن تو اسمان چشمايش خيس باران بود
ومن ما بين اشك و حسرت و ترديد
و من در اوج پاييزي ترين ويراني يك دل
ميان غصه اي از جنس بغض كوچك يك ابر
نمي دانم چرا شايد به رسم و عادت پروانگيمان باز
براي شادي و خوشبختي باغ قشنگ آرزو هايت دعا كردم
هوا بوي نم گر فته دوباره دلم گرفته
صداي گريه ي بارون تو خيابون دم گرفته
با نگاهت قلبمو ازم گرفتي اينم بمونه
با غرورت منو دست كم گرفتي اينم بمونه
گفتي كه قلبتو پس مي دم ديونه اينم بمونه
گفتم اين قلب توه پيشت بمونه اينم بمونه
خواستم عاشقت كنم گفتي محال اينم بمونه
گفتي كه تو هم دلت چه خوش خيال اينم بمونه
من مي گفتم شب عشق با اين سياهي
نداره ترسي برام وقتي تو ماهي
تو مي گفتي اره من ماهم ولي تو اومدي
اسمونتو اشتباهي
اينم بمونه اينم بمونه
